Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Τεράστια λίμνη Μεθανίου στον Τιτάνα






H NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια εικόνα του Τιτάνα στον Ισημερινό του οποίου διακρίνεται η παρουσία μιας μεγάλης λίμνης και αρκετές γούρνες που περιέχουν υγρό μεθάνιο. Πίσω από τον Τιτάνα διακρίνονται ορισμένα από τα δακτυλίδια του Κρόνου





Λονδίνο




Μια νέα εντυπωσιακή ανακάλυψη έκανε το διαστημικό σκάφος Cassini που εξερευνά τον Κρόνο και τα φεγγάρια του. Εντόπισε στον Ισημερινό του Τιτάνα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Κρόνου, μια τεράστια λίμνη που αποτελείται από υγρό μεθάνιο.




Με δεδομένο ότι οι «τροπικές» περιοχές του Τιτάνα είναι άνυδρες και περιορισμένης ατμοσφαιρικής δραστηριότητας η παρουσία μιας τέτοιας λίμνης το φαινόμενο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών η λίμνη έχει έκταση 2.400 τετραγωνικών χλμ και βάθος ένα μέτρο.






Η λίμνη




«Οποιαδήποτε ποσότητα υγρού κάνει την εμφάνιση της στην επιφάνεια των τροπικών περιοχών του Τιτάνα εξατμίζεται πολύ γρήγορα λόγω των συνθηκών που επικρατούν εκεί. Ετσι η ανακάλυψη της λίμνης εκεί ήταν εντελώς αναπάντεχη. Η παρουσία λιμνών στους πόλους μπορεί να εξηγηθεί εύκολα αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τις λίμνες στις τροπικές περιοχές» αναφέρει η Κέιτλιν Γκρίφιθ, ειδικός στα πλανητικά συστήματα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα που μαζί με συναδέλφους της μελετά το φαινόμενο. Η Γκρίφιθ και οι συνεργάτες της εκτιμούν ότι η λίμνη τροφοδοτείται από υπόγεια κανάλια μεθανίου. Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Nature.






O Τιτάνας




Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι το πιο συγγενές στη Γη σώμα στο ηλιακό μας σύστημα. Οταν το Cassini έστειλε τα πρώτα δεδομένα από τον Τιτάνα οι ειδικοί διατύπωσαν την άποψη ότι ο δορυφόρος βρίσκεται σε μια κατάσταση (κυρίως ατμοσφαιρικά) ανάλογη με αυτή που βρισκόταν η Γη στα πρώτα στάδια της ζωής της. Για αυτό και αποφασίστηκε να γίνει ενδελεχής παρατήρηση και εξερεύνηση του Τιτάνα.




Χρησιμοποιώντας τα ραντάρ του το Cassini κατάφερε να διαπεράσει την εξαιρετικά πυκνή ατμόσφαιρα του δορυφόρου και να δει τι βρίσκεται κάτω από αυτή. Εκτός από τις λίμνες μεθανίου που είχαν εντοπιστεί από την πρώτη στιγμή το Cassini έχει εντοπίσει οροσειρές, περιοχές που μοιάζουν με ερήμους ενώ υπάρχουν και σχηματισμοί που μοιάζουν με ηφαίστεια χωρίς όμως οι επιστήμονες να είναι απόλυτα βέβαιοι ότι πράγματι πρόκειται για ηφαίστεια





Φυσική – Διάστημα περισσότερες ειδήσεις




του Θοδωρή Λαϊνά




απο ΤΟ ΒΗΜΑ


ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/06/2012 11:25
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Ηλιακες εκλαμψεις παραγουν ακτινες Γαμα.



Solar Flares Fire Up Protons, Make Gamma Rays







Solar flares produce gamma rays by several processes, one of which is illustrated here. The energy released in a solar flare rapidly accelerates charged particles. When a high-energy proton strikes matter in the sun's atmosphere and visible surface, the result may be a short-lived particle -- a pion -- that emits gamma rays when it decays.




Credit: NASA's Goddard Space Flight Center
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

H NASA ανακαλυψε πρωτοφανη υποθαλασσια ζωη Φυτοπλαγκτον στον Αρκτικο Ωκεανο.



Τα ευρηματα ζωης στο συγκεκριμενο μερος χαρακτηριζονται απο τους επιστημονες τοσο σημαντικα και αναπαντεχα που τα συγκρινουν με ξαφνικη ανακαλυψη δασους στην μεση της ερημου.





NASA Discovers Unprecedented Blooms of Ocean Plant Life




Scientists have made a biological discovery in Arctic Ocean waters as dramatic and unexpected as finding a rainforest in the middle of a desert. A NASA-sponsored expedition punched through three-foot thick sea ice to find waters richer in microscopic marine plants, essential to all sea life, than any other ocean region on Earth.




The finding reveals a new consequence of the Arctic's warming climate and provides an important clue to understanding the impacts of a changing climate and environment on the Arctic Ocean and its ecology. The discovery was made during a NASA oceanographic expedition in the summers of 2010 and 2011.




The expedition called ICESCAPE, or Impacts of Climate on EcoSystems and Chemistry of the Arctic Pacific Environment, explored Arctic waters in the Beaufort and Chukchi seas along Alaska's western and northern coasts onboard a U.S. Coast Guard icebreaker. Using optical technologies, scientists looked at the impacts of environmental variability and change in the Arctic on the ocean biology, ecology and biogeochemistry.




"Part of NASA's mission is pioneering scientific discovery, and this is like finding the Amazon rainforest in the middle of the Mojave Desert," said Paula Bontempi, NASA's ocean biology and biogeochemistry program manager in Washington. "We embarked on ICESCAPE to validate our satellite ocean-observing data in an area of the Earth that is very difficult to get to," Bontempi said. "We wound up making a discovery that hopefully will help researchers and resource managers better understand the Arctic."




The microscopic plants, called phytoplankton, are the base of the marine food chain. Phytoplankton were thought to grow in the Arctic Ocean only after sea ice had retreated for the summer. Scientists now think that the thinning Arctic ice is allowing sunlight to reach the waters under the sea ice, catalyzing the plant blooms where they had never been observed. The findings were published today in the journal Science.




"If someone had asked me before the expedition whether we would see under-ice blooms, I would have told them it was impossible," said Kevin Arrigo of Stanford University in Stanford, Calif., leader of the ICESCAPE mission and lead author of the new study. "This discovery was a complete surprise."




During the July 2011 Chukchi Sea leg of ICESCAPE, the researchers observed blooms beneath the ice that extended from the sea-ice edge to 72 miles into the ice pack. Ocean current data revealed that these blooms developed under the ice and had not drifted there from open water, where phytoplankton concentrations can be high.




The phytoplankton were extremely active, doubling in number more than once a day. Blooms in open waters grow at a much slower rate, doubling in two to three days. These growth rates are among the highest ever measured for polar waters. Researchers estimate that phytoplankton production under the ice in parts of the Arctic could be up to 10 times higher than in the nearby open ocean.




Fast-growing phytoplankton consume large amounts of carbon dioxide. The study concludes that scientists will have to reassess the amount of carbon dioxide entering the Arctic Ocean through biological activity if the under-ice blooms turn out to be common.




"At this point we don't know whether these rich phytoplankton blooms have been happening in the Arctic for a long time and we just haven't observed them before," Arrigo said. "These blooms could become more widespread in the future, however, if the Arctic sea ice cover continues to thin."









Previously, researchers thought the Arctic Ocean sea ice blocked most sunlight needed for phytoplankton growth. But in recent decades younger and thinner ice has replaced much of the Arctic's older and thicker ice. This young ice is almost flat and the ponds that form when snow cover melts in the summer spread much wider than those on rugged older ice.




These extensive but shallow melt ponds act as windows to the ocean, letting large amounts of sunlight pass through the ice to reach the water below, said Donald Perovich, a geophysicist with the U.S. Army Cold Regions and Engineering Laboratory in Hanover, N.H., who studied the optical properties of the ice during the ICESCAPE expedition.




"When we looked under the ice, it was like a photographic negative. Beneath the bare-ice areas that reflect a lot of sunlight, it was dark. Under the melt ponds, it was very bright," Perovich said. He is currently visiting professor at Dartmouth College's Thayer School of Engineering.




The discovery of these previously unknown under-ice blooms also has implications for the broader Arctic ecosystem, including migratory species such as whales and birds. Phytoplankton are eaten by small ocean animals, which are eaten by larger fish and ocean animals. A change in the timeline of the blooms can cause disruptions for larger animals that feed either on phytoplankton or on the creatures that eat these microorganisms. "It could make it harder and harder for migratory species to time their life cycles to be in the Arctic when the bloom is at its peak," Arrigo said. "If their food supply is coming earlier, they might be missing the boat."




Bontempi believes the discovery also may have major implications for the global carbon cycle and the ocean's energy balance. "The discovery certainly indicates we need to revise our understanding of the ecology of the Arctic and the region's role in the Earth system," Bontempi said.





Text issued as NASA Headquarters press release No. 12-184





Maria-José Viñas
NASA's Earth Science News Team
Διαβάστε περισσότερα...

Kασιδιαριδες και Παλικαρια γινανε Μαλλια Κουβαρια







πιστευει κανεις οτι με τετοιους ανθρωπους στο Ελληνικο κοινοβουλιο, μπορει να παει μπροστα η Ελλαδα ???
















Ωρε τι θα ακουσουμε και τι θα δουνε τα ματια μας στην επομενη Βουλη μετα τις εκλογες ... απο το κακο στο χειροτερο κι απο το χειρον στο χειριστο ... και ακομα πατο δεν εχουμε πιασει ...



το ΚΚΕ παντως που εχει κυριολεκτικα πατωσει (και που εισαι ακομα ... ερχονται οι εκλογες του Ιουνιου) βλεπει εφιαλτες παρεα με τη Χρυση Αυγη στον Πατο






















Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Το περασμα της Αφροδιτης σε εξαιρετικα υψηλη αναλυση








Ultra-high Definition View of 2012 Venus Transit







Over a six-hour period on June 5-6 2012, the Solar Dynamics Observatory (SDO) collected images in many wavelengths of one of the rarest predictable solar events: the transit of Venus across the face of the sun. These transits occur in pairs eight years apart that are separated from each other by 105 or 121 years. The last transit was in 2004 and the next will not happen until 2117.






Hinode Views the 2012 Venus Transit








On June 5, 2012, Hinode captured these stunning views of the transit of Venus -- the last instance of this rare phenomenon until 2117. Hinode is a joint JAXA/NASA mission to study the connections of the sun's surface magnetism, primarily in and around sunspots. NASA's Marshall Space Flight Center in Huntsville, Ala., manages Hinode science operations and oversaw development of the scientific instrumentation provided for the mission by NASA, and industry. The Smithsonian Astrophysical Observatory in Cambridge, Mass., is the lead U.S. investigator for the X-ray Telescope. (JAXA/NASA/SAO)




Hinode Views the 2012 Venus Transit 2











teleiapavla.blogspot.com Views the 2012 Venus Transit.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

4/6/2012 Εκλειψη Σεληνης στην Πανσεληνο του Ιουνιου



Μερικη εκλειψη Σεληνης στην Πανσεληνο του Ιουνιου που θα πραγματοποιηθει την 4/6/2012 και ωρα 14:04:12. Η εκλειψη ξεκιναει 11:45:00 και τελειωνει 16:05:00 ωρα Ελλαδας.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Ο Μηχανισμος των Αντικυθηρων σε Λειτουργια




Εκτος των Αλλων υπολογιζονται :

Ο σεληνιακός ή συνοδικός κύκλος που είναι το διάστημα μεταξύ δύο ομοίων φάσεων της Σελήνης, π.χ. από πανσέληνο σε πανσέληνο.

Ό Μετωνικός κύκλος που προκύπτει από τη στενή ισοτιμία 19 ετών με 235 σεληνιακούς μήνες. Αντιπροσωπεύει την επιστροφή της Σελήνης στην ίδια φάση και στην ίδια ημερομηνία του έτους. Με το κλείσιμο του κύκλου ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη επιστρέφουν περίπου στους ίδιους σχετικούς προσανατολισμούς.

Ο Καλλιππικός κύκλος που διαρκεί 76 χρόνια και είναι τέσσερις Μετωνικοί κύκλοι μείον μία ημέρα. Έτσι αυξάνεται η ακρίβεια με την οποία αντιστοιχίζεται ένα ηλιακό έτος με πλήρης σεληνιακούς μήνες.

Ο κύκλος του Σάρου που προβλέπει εκλείψεις: αν μια ηλιακή ή σεληνιακή έκλειψη συμβεί σήμερα, μια παρόμοια θα συμβεί έπειτα από 223 σεληνιακούς μήνες. Έτσι από τις προηγούμενες εκλείψεις μπορούν να προβλεφθούν οι επόμενες.

Επειδή ο αριθμός των ημερών στον κύκλο του Σάρου δεν είναι ακέραιος, οι σεληνιακές εκλείψεις είναι μετατοπισμένες κατά οκτώ ώρες και οι ηλιακές (οι οποίες γίνονται ορατές από συγκεκριμένα γεωγραφικά πλάτη) μετατοπίζονται κατά 120 μοίρες.

Ακριβείς επαναλήψεις σεληνιακών εκλείψεων λαμβάνουν χώρα ύστερα από τρεις κύκλους του Σάρου (όταν οι οκτάωρες μετατοπίσεις συμπληρώσουν ένα 24ωρο), πράγμα το οποίο περιγράφεται από τον κύκλο του Εξελιγμού, διαρκείας 54 ετών.


Επιγραφές που βρέθηκαν στο εσωτερικό του μηχανισμού.





Η ανακάλυψη

Ο μηχανισμός των Αντικηθύρων ανασύρθηκε από τον βυθό της θάλασσας το 1901 και γλίτωσε ως από θαύμα μαζί με άλλα εκθέματα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου από τους Γερμανούς στην Κατοχή, για να μπει στα τέλη του 2005 σε ειδικό ψηφιακό τομογράφο ώστε να αποκαλυφθεί το εσωτερικό του.

Η ανακάλυψη του έγινε από Συμιακούς σφουγγαράδες καθώς επέστρεφαν το Πάσχα του 1900 με το καΐκι τους στα Δωδεκάνησα από τα νερά της Λιβύης, όπου είχαν πάει να βουτήξουν για σφουγγάρια. Στο ταξίδι του γυρισμού έπεσαν σε μια φοβερή φουρτούνα, που τους ανάγκασε να παρακάμψουν και να δέσουν σε υπήνεμο όρμο των Αντικυθήρων μέχρι να περάσει η αντάρα. Τις ημέρες που παρέμειναν εκεί, κάποιοι από τους σφουγγαράδες αποφάσισαν να εξερευνήσουν τον βυθό της περιοχής σε βάθος 43 μέτρων. Ένας από αυτούς ανέβηκε τρομοκρατημένος στο καΐκι για να αναφέρει στον καπετάνιο πως είδε το πόδι μιας νεκρής γυναίκας. Βεβαίως, δεν επρόκειτο για μακάβριο εύρημα αλλά για τμήμα ενός αγάλματος. Οι δύτες είχαν βρει κατά σύμπτωση ένα ρωμαϊκό ναυάγιο σε βάθος 60 μέτρων με πλουσιότατο φορτίο: κοσμήματα, αγάλματα μαρμάρινα και μπρούτζινα ήταν διάσπαρτα στον πυθμένα. Ανάμεσά τους ήταν τα γνωστά σήμερα γλυπτά ο Έφηβος των Αντικυθήρων και ο Φιλόσοφος των Αντικυθήρων. Η ανέλκυσή τους με την έλλειψη των τεχνικών μέσων την εποχή εκείνη ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ένας σφουγγαράς έχασε τη ζωή του και άλλοι δύο τραυματίστηκαν σοβαρά αλλά η επιχείρηση ολοκληρώθηκε το 1901 με αυτοθυσία, συνέπεια και πλήρη ενημέρωση των ελληνικών αρχών από την πρώτη στιγμή. Τα ανασυρθέντα αντικείμενα μεταφέρθηκαν αμέσως στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Ανάμεσά τους ήταν και το περίεργο εύρημα: ένα κουτί (20x30x8 εκ.) με μπρούτζινα και ξύλινα μέρη που είχαν παραμορφωθεί από τη διάβρωση. Το 1902, ο αρχαιολόγος Στάης το εξέτασε με μεγαλύτερη προσοχή για να ανακαλύψει με έκπληξη ότι τα μεταλλικά μέρη του έχουν περίγραμμα οδοντωτών τροχών. Οι κατοπινοί ερευνητές διαφώνησαν σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ τους αλλά όλοι ήταν σίγουροι ότι επρόκειτο για τον πιο σύνθετο μηχανισμό της αρχαιότητας που χρονολογείτο περίπου έναν αιώνα π.Χ., και ότι δεν είχε ανακαλυφθεί σε κανένα μέρος του κόσμου τίποτα παρόμοιο για τα επόμενα 1.300 χρόνια. Κανείς όμως δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα τι ήταν. Άλλωστε, οι μελετητές δεν είχαν ιδιαίτερα εξελιγμένα μέσα έρευνας και δια του γυμνού οφθαλμού ήταν εξαιρετικό παρακινδυνευμένο να βγάλουν συμπεράσματα.

Αργότερα ερεύνησε το Μηχανισμό ο Derek de Solla Price με τη βοήθεια επιστημόνων από τον Δημόκριτο κατά τη δεκαετία του ‘50. Ο Βρετανός μάλιστα είχε προχωρήσει και σε μια ανακατασκευή του αντικειμένου, της οποίας η ορθότητα αμφισβητήθηκε αργότερα. Όσο δεν υπήρχε μια τεκμηριωμένη και συνολική απάντηση για το μυστηριώδες αντικείμενο, τόσο γίνονταν πιο ακραίες οι εκδοχές για τη φύση και την προέλευσή του. Άλλωστε ένας από τους ερευνητές που ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερο για τον μηχανισμό ήταν και ο περίφημος Εριχ Φον Νταίνικεν που μιλούσε για εξωγήινους.

Οι τελευταίες έρευνες

Τα τελευταία χρόνια όμως οι έρευνες έγιναν, για πρώτη φορά, με τη βοήθεια πολλών ειδικών από διαφορετικά αλληλοσυμπληρούμενα πεδία και όχι από μεμονωμένους επιστήμονες, ενώ είχαν στη διάθεσή τους τα πιο εξελιγμένα μέσα. Με τη βοήθεια του μηχανισμού ψηφιακής απεικόνισης PTM Dome έγινε δυνατή η επανεμφάνιση σχεδόν σβησμένων κειμένων και στοιχείων της επιφάνειας του μηχανισμού που δεν είναι ευδιάκριτα ακόμα και με τα καλύτερα συστήματα συμβατικής και ψηφιακής φωτογράφησης.

Λίγο αργότερα η Βρετανική εταιρεία X-Tek έστειλε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο τον πρωτοποριακό τομογράφο Blade Runner, βάρους 8 τόνων. Είναι ένα μηχάνημα που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε μόνο και μόνο για τη συγκεκριμένη έρευνα, κόστους ενός εκατομμυρίου ευρώ. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας παθιάστηκε με το θέμα του μηχανισμού των Αντικυθήρων και προσέφερε δωρεάν τον τομογράφο.

Η εξέταση αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του εσωτερικού του μηχανισμού. Διαβάστηκαν για πρώτη φορά έπειτα από δύο χιλιάδες χρόνια επιγραφές το πάχος των οποίων δεν ξεπερνά το ένα δέκατο του χιλιοστού.

Αργότερα πάνω σε αυτό το Μηχανισμό φτιάχτηκαν τα ηλιακά ρολόγια, αρχικά στατικά και αργότερα μεταφερόμενα. Στο Βυζάντιο βρέθηκε παρόμοιος μηχανισμός κατασκευασμένος τον 7ο αιώνα. Αντίστοιχος μηχανισμός περιγράφεται και από τον μεταγενέστερο Άραβα Αλ Μπιρουνί. Ένα μεγάλο ποσοστό των τεχνολογικών κατακτήσεων στον τομέα αυτό αφομοιώθηκε από τους Άραβες. Η τεχνολογία των οδοντωτών τροχών εξελίχθηκε στην ωρολογοποιεία που εμφανίστηκε και άνθησε τον 13ο και 14ο αιώνα. Ιδιαίτερα για το διαφορικό γρανάζι που αποτελεί και το πιο εντυπωσιακό εύρημα στο μηχανισμό, πρέπει να αναφερθεί ότι επανεμφανίστηκε δεκάδες αιώνες αργότερα.

οι πληροφοριες ειναι απο www.physics4u.gr



σχετικες αναρτησεις

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων ... Universal Position System

Η Σπουδαια Αστρονομικη Γνωση των Αρχαιων Ελληνων

Διαβάστε περισσότερα...